Op de weblog van Pieternel (http://pieternel23.blogspot.com/) las ik een berichtje over de ddd (drie dolle dwaze dagen) van de Bijenkorf. Zo was ik een tijdje geleden ter plaatste op de eerste dag van het Prijzencircus van de V&D. Dit bezoek inspireerde mij tot de volgende column:
Prijzencircus
Het is weer prijzencircus bij de V&D en dit brengt het slechtste in de mens naar boven. Graaien en dauwen en dan ook nog klagen over de lange rij bij de kassa.
Het V&D-circus in Rotterdam-centrum ging zaterdag om acht uur van start. Daar was ik niet bij, maar kan me er wat bij voorstellen: bloeddorstige koopjesjagers die zich voor de ingang posteren en naar binnen sjezen of hun levens op het spel staan. Pas om half elf plaatselijke tijd betrad ik de ring. Toen was het al een drukte van jewelste die, in de anderhalf uur dat ik er ronddraafde, alleen maar toenam. Dat toenemen gold trouwens ook voor de temperatuur: het was broeierig warm en de koopjesjagers zweetten er op los, om nog niet te spreken van de rood aangelopen hoofden van het personeel, dat de hele dag dienst draait in deze kakofonie van kooplust!
Ach, het personeel. Het meeste medelijden had ik met de meisjes van de schoenenafdeling. Vrouwen en schoenen, het is een gevaarlijke combinatie. Merkschoenen in prijs verlaagd, op = op? Berg je maar. De tafels waarop de dozen 's ochtends ongetwijfeld keurig waren opgestapeld, zijn een onoverzichtelijke bende. De esprit-laarzen slingeren over en weer en vrouwen dragen armen vol schoenendozen tegelijk naar een veiliger plek. Zo doe ik dat ook. Ik zoek m'n maat, sluip weg met de dozen en zoek een rustig achteraf plekje om te passen. De afgevallen dozen parkeer ik zo goed en zo kwaad het gaat terug op de tafels. De V&D medewerksters verzamelen, ordenen en stapelen aan de lopende band weer op, maar het is onbegonnen werk.
Bij de schoenenafdeling kom ik ook snel de klanten tegen van de ergste soort. Dit zijn de belegen, verzorgd uitziende Bijenkorf-vrouwen die niets liever doen dan zich hautain gedragen. 'Mevrouw, ik heb hier een donkerbruine laars maat 39, waar is de andere?' vraagt zo'n opgedirkte snuit aan een V&D meisje op een toon en met een blik alsof ze persoonlijk de laars heeft verstopt. Na enig zoeken duikt de laars op en kan er een afgemeten bedankje af. In de rij bij de kassa staat nog zo'n type in een duur uitziend tenue. 'Is hier geen opslagdepot voor je aankopen', informeert ze uit de hoogte aan de kassamedewerkers. ' Nou zeg wat onhandig' , zucht ze geirrtieerd. Het stinkt nogal naar gebakken lucht.
De meeste mensen vinden het prijzencircus maar een noodzakelijk kwaad. 'Mama, dit is echt niets voor mij', zucht een tien-jarig jochie vertwijfeld als hij de massa overziet. 'Nee voor mij ook niet', antwoordt ze eerlijk. Het is dat er van die voordelen zijn te halen, anders zouden een hoop mensen thuisblijven. Dat zal zeker gelden voor alle mannen die mee moeten met hun vrouwen. Sommige mannen zien er de lol van in, zoals de twee vrienden zich zich rotlachen terwijl ze de stapels schoenendozen van hun vriendinnen bewaken, die ergens meer aan het verzamelen zijn. Andere mannen verschuilen zich achter een pilaar of staan juist - wezenloos kijkend - verschrikkelijk in de weg. Een andere categorie bezoekers waarover ik me kan verwonderen zijn mensen met kinderwagens en mensen in rolstoelen- en gehandicaptenwagens. Waar hebben ze zin in, in deze menigte!? En dan heb je nog bezoekers die toevallig de V&D binnenliepen en dan pas merken dat ze in het prijzencircus zijn belandt. Wat nu?
Een prijzencircus is een prachtig spektakel. Tenminste: als je niet meegesleept wordt en het geheel met humor kan overzien. Heerlijk om al die mensen te bestuderen. De een graait wat hij kan en andere mensen helpen elkaar een beetje, bijvoorbeeld door te wijzen waar bepaalde producten staan en met elkaar te lachen over de drukte waarvan ze deel uitmaken. Het is bijna een maatschapijstudie. Een cultureel antropoloog kan zijn hart ophalen.
Eerlijk is eerlijk. Toen ik de het prijzencircusboekje vandeweek in de brievenbus vond, dacht ik dat het niet meer van deze tijd was. Het is immers bijna het hele jaar uitverkoop wie gaat er nou speciaal op zoiets af? Massa's mensen waaronder ikzelf. En ik geef toe, ik heb voor mijn doen ook meer uitgegeven dan ik bij een gemiddeld bezoek doe. De V&D draait top omzet en neemt al die gekke klanten op de koop toe. Rode prijzencircustassen kleuren het winkel- en straatbeeld.
